A green roof bends within the glass, like a wave lost in time. Bare branches and a traffic light fixed on red hold the city in a single breath of waiting. The reflection turns to poetry, where the gaze stops to dream.
Μια πράσινη στέγη λυγίζει μέσα στα τζάμια, σαν κύμα που χάθηκε στον χρόνο. Κλαδιά γυμνά και ένα φανάρι που επιμένει στο κόκκινο, κρατούν την πόλη σε μια στιγμή αναμονής. Η αντανάκλαση γίνεται ποίηση∙ εκεί που το βλέμμα σταματά για να ονειρευτεί.
