The White Tower, proud and still, mirrors itself in the waters of the bike path, as if whispering stories from times long past. The city gazes into itself through the raindrops — a passage between now and then.
Ο Λευκός Πύργος, περήφανος και ατάραχος, καθρεφτίζεται στα νερά του ποδηλατόδρομου, σαν να ψιθυρίζει ιστορίες από αλλοτινούς καιρούς. Η πόλη κοιτάζει τον εαυτό της μέσα από τις σταγόνες — ένα πέρασμα ανάμεσα στο τώρα και το τότε.
