The city’s walls bend inside their mirrored skin. Lines of architecture dissolve and are reborn in strange shapes. A familiar building turns to dream, to wave, to the breath of wind— an image that exists only as long as the gaze wanders.
Οι τοίχοι της πόλης λυγίζουν μέσα στους καθρέφτες της. Οι γραμμές της αρχιτεκτονικής διαλύονται και ξαναγεννιούνται σε αλλόκοτα σχήματα. Ένα γνώριμο κτίριο γίνεται όνειρο, κύμα, ανάσα του ανέμου∙ μια εικόνα που ζει μόνο όσο το βλέμμα περιπλανιέται.
