The glass grid holds the city like fragments of a dream. Wires and shadows, shapes that bend, the tower reflects and dissolves into parallel worlds. A fleeting moment where chance meets wonder, letting urban poetry speak.
Το γυάλινο πλέγμα κρατά την πόλη σαν σε θραύσματα ονείρου. Καλώδια και σκιές, σχήματα που λυγίζουν, ο πύργος καθρεφτίζεται και χάνεται σε παράλληλους κόσμους. Μια στιγμή που σμίγει το τυχαίο με το θαύμα και αφήνει την αστική ποίηση να μιλήσει.
