The glass becomes a wave, embracing shapes of buildings, shadows and light. The city reflects itself in fragments, like a memory blurring and being rewritten. A fleeting moment captured, suspended between the past and now.
Το γυαλί γίνεται κύμα, αγκαλιάζει μορφές κτιρίων, σκιές και φως. Η πόλη καθρεφτίζεται κομματιασμένη, σαν μνήμη που θολώνει και ξαναγράφεται. Μια στιγμή αιχμαλωτισμένη, ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα.
