Two bowed trees, bound to the earth and the salt, stand as silent guardians of the horizon. The tide caresses the shore, leaving whispers, and the sky unfolds its blue like a prayer. Within the simplicity of the landscape, eternity breathes.
Δυο δέντρα σκυφτά, δεμένα στη γη και στην αλμύρα, στέκουν σιωπηλά φρουροί του ορίζοντα. Το κύμα γλείφει το χώμα, αφήνοντας ψιθύρους, κι ο ουρανός απλώνει το γαλάζιο του σαν προσευχή. Μέσα στην απλότητα του τοπίου, η αιωνιότητα ανασαίνει.
