In the half-light of an abandoned house, a gaze travels far, beyond the crumbling walls and the texture of stone. Silence becomes a companion, and memory comes alive.
Στο μισοσκόταδο ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού, ένα βλέμμα ταξιδεύει μακριά, πέρα από τη φθορά των τοίχων και την υφή της πέτρας. Η σιωπή γίνεται συνοδοιπόρος, κι η μνήμη ζωντανεύει.
