A mountain of salt, white and pure, stands still in the light. In front, a wooden power pole — upright and silent. And yet, only its shadow touches the salt, a quiet reminder that humanity leaves a mark, even when unseen. A play of light, matter, and silent presence.
Ένα βουνό από αλάτι, λευκό και αγνό, στέκει ακίνητο στο φως. Μπροστά του, μια ξύλινη κολόνα ρεύματος, όρθια και σιωπηλή. Και όμως, είναι μόνο η σκιά της που αγγίζει το αλάτι — σαν υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος αφήνει αποτύπωμα, ακόμα κι όταν δεν τον βλέπεις. Ένα παιχνίδι φωτός, ύλης και σιωπηλής παρουσίας.
